"Schilderen is voor mij een vorm van reizen", aldus Michiel Schrijver (1957), "zowel in de beleving door goed te kijken, als fysiek, met het oog dat als vanzelf over het doek heen moet blijven bewegen." Op deze manier kunnen wij de binnenwereld van deze schilder betreden. Een wereld van architectuur, met koepels en bogen, huizen en bruggen, met spoorlijnen uit het niets oprijzend en naar niets verdwijnend. Een wereld waar kermis- en circustenten de bijna verlaten stadspleinen opsieren. Inderdaad: bijna verlaten. Want de mens is altijd, maar slechts summier aanwezig. Er is daar ook een wereld met uitzicht op zee, met verlaten schepen in ondiep water. En in die omgeving probeert de mens zijn bestaan een verklaring te geven.